Taki czasokres nastał, że się przypomina, wspomina i myśli czy zdążyliśmy pokochać tych, którzy tak szybko odchodzą...
Co roku o tej porze wracam myślami do czasu gdy byłam mniej bledsza, mniej śpiąca, może mniej milcząca i do głowy mi nie przyszło, że można żyć bez powietrza.
"Gdy się miało szczęście które się nie trafia, czyjeś ciało i ziemię całą a zostanie tylko fotografia, to jest bardzo mało."
Tylko 10 lat, tylko i aż 10 minęło od czasu gdy...Wzloty, upadki, chyba żyłam przez ten czas, przynajmniej próbowałam...

Złapałam szczęście za nogi. Żeby wyrazić się ściślej, to ono złapało mnie. Miało prawie metr dziewięćdziesiąt i było rozsądne. Jakoś tak się złożyło, że spotkaliśmy się, ja ledwo dotykająca ziemi i ono, trzymające mnie za nogi, żebym mu nie odfrunęła. Uwielbiało mój śmiech, optymizm, radość życia mimo i pomimo, było opoką na której zawsze i wszędzie mogłam się wesprzeć. Dopełniało moją niepewność swoją pewnością. Było zrozumieniem, wybaczeniem, wszystkim?
Czerwone wino, muzyka, kolacja przy świecach i chwila powagi. Obiecaj mi, że kiedy mnie zabraknie postarasz się być szczęśliwa i będziesz pamiętać, że jesteś silna. Silniejsza niż myślisz. Poprosiło szczęście. Śmiejąc się obiecałam, bo przecież szczęście nigdy mnie nie opuści, zawsze będzie przy mnie, razem się zestarzejemy, będziemy się wspierać, zawsze.
Zawsze skończyło się kilka tygodni później, wczesną jesienią. Początkowo zapalałam świeczkę codziennie, opowiadałam mu o wszystkim co mnie spotkało, miałam żal, że odeszło, zostawiło mnie taką między niebem a ziemią, samotną. I to nie prawda, że jestem silna, jestem?
Z czasem, tak jakby obietnica wtedy dana nabierała mocy, ławka przy leżącym obok szczęściu coraz częściej była pusta. Nadeszła Wiosna, po niej Lato i tamten dzień. Msza za szczęście, które niespodziewanie odeszło. Kościół pełen ludzi, jak wiele osób je lubiło, pomyślałam. Przyszli, mimo, że od rana pada deszcz.
Po mszy zamyślona, samotna w tłumie, spojrzałam w niebo. Deszcz już nie padał, powietrze było kryształowo czyste. Na niebie zobaczyłam tęcze. Były trzy, wszystkie jednakowo wyraźne, piękne. Wtedy dotarło do mnie, że przecież one oznaczają, że szczęście wciąż jest przy mnie, nigdy tak naprawdę nie odeszło. Uśmiechnęłam się po raz pierwszy nie czując bólu.
Ne me quitte pas...

"Zapal świeczkę za tych których zabrał los..."
http://www.youtube.com/watch?v=0gDZc63NIQU

31.10.2009 - 21:32 | dodał:

• Jasmine
• Zaloguj się lub zarejestruj by odpowiadać
• | Odsłon: 1143

| Odpowiedz