WIERSZE NIE TYLKO LWOWSKIE

Prześlij dalej:

WYBÓR  TWÓRCZOŚCI ALEKSANDRA SZUMAŃSKIEGO
WIERSZE NIE TYLKO LWOWSKIE
 
 
W 11 ROCZNICĘ ŚMIERCI ŚW. JANA PAWŁA II
 
PASTERZU BIAŁY
Pielgrzymie wszechczasów
I znów ucałowałeś swój czarnoziem złoty,
I znów się wsłuchiwałeś w poszum rodnych lasów,
Ustami rozdawałeś swe słowa klejnoty.
 
A wzrosłeś w swą ziemię tylko miłowaniem,
Wszak ukochałeś co nam było dane,
Krakowem wzrosłeś w swoje miłowanie
I oddałeś Kraków Ojczyzny wezwaniem.
 
Stanąłeś w zadumie przed jubilera sklepem,
Przekazałeś spragnionym to co najważniejsze,
Sprawiedliwą mądrość wielokrotnym echem
I stało się wielkie, pozorem najmniejsze.
 
Maluczkim przecie wystawiłeś trony,
Ubrałeś najskromniejszych w serc szaty królewskie,
I schyliły w pokorze swej kłosów zagony,
A lazurem jaśniały sklepienia niebieskie.
 
Ty słońce przecie wstrzymałeś w swym złocie,
A polską glebą poruszyłeś ziemię,
Orłu koronę ubrałeś w swym locie,
Bo Polską wzrosłeś w swego ludu plemię.
 
A imię twoje dwunastu przy Tobie,
A Imię Twoje Łaską Pańską dane,
Pasterzu Biały, w swej tiary ozdobie
Tak nam błogosławisz jak Ci było brane.
 
KATYŃ 2010
 
Znów podeptano wolność
W smoleńskim czarnym lesie
W nieludzkiej wrogiej ziemi
Staranowano kwiecień
 
Nie zezwolono  hołdu
Ranom zadanym skrycie
To miejsce to tył głowy
W krwawy wrzesień o świcie
 
Mamo ty byłaś ze mną
Gdy padł zdradziecki strzał
I polską krwią urosił
Okrutnej ziemi zwał
 
Mamo za polską ziemię
Wylała się ta krew
W oczach mi było ciemno
Mamo już czas na gniew
 
Znowu minęły lata
I znowu wróg u wrót
Rozpacz i gniew się splata
W następny „polski cud”.
 
Więc Polsko otwórz oczy
W zdrajców ojczyzny broń
Co na nieludzkiej ziemi
Strzelała w polską skroń
 
JEST TAKIE MIASTO POLSKIEJ ZIEMI
 
Które w baraki zamieniono,
Jest takie miasto polskiej ziemi
W którym miliony zamodlono.
Najpierw ich w łaźniach wykąpano,
Potem orkiestry grały dęte,
Później ich znowu ubierano
W pasiaste stroje wniebowzięte.
Sługusy pana czesanego
W ząbek żłobiony swym wąsikiem
Się zabawiały w chowanego
Żywcem człowieka pasiastego.
Lecz dziwna była to zabawa,
Zwykle z udziałem B-cyklonu,
Który ulatniał z mocy prawa
Żywe istoty do Saronu.
Jak głaz milczący w swej zadumie,
Jak kłosy żniwne wykoszone
Trumny chowano w innej trumnie
Z dymem ich ciała przemodlone.
Najpierw ich piaskiem zasypano,
Później szkolone psy zawyły,
Potem ze śmiechu się skręcano,
Kiedy podludzie się smażyli.
Czasami była przeplatanka
Jednego goja z trzecim Żydem,
Ot taka sobie gra skakanka,
Ot taki sobie taniec z Juden.
Potem po wielu, wielu latach
Baraki stały tak jak stały,
Już nie myślały o swych katach,
W muzea się poprzemieniały.
 
 
I było wiele, wiele luda,
Jedni z gwiazdami, inni z krzyżem
I dziwowali się, że ruda
Dzieweczka była tu też krzyżem.
I tak na wszystko spozierali
W głupocie ludzkiej wymodleni,
Że gwiazdy w krzyże wymieniali,
Albo na odwrót, tak jak chcieli.
Najpierw je piaskiem posypano,
Potem je znowu przemodlono,
Później z baraków wysypano
I je w śmietniska zamieniono.
 
WIOSNA NATURĄ SWĄ SPOWOLNI
 
Pustyni piasku wirowanie
I może wtedy się uwolni
Tej polskiej drogi zapoznanie.
Nic nie pamiętasz, gdy nad tobą
Gad się panoszył i wytrwale
Ssał pijawkami polską drogę
I w grdyki wpijał się zuchwale.
Nic nie pamiętasz gdy dymienie
Orkiestra w marsze przemieniała,
Nic nie pamiętasz gdy sumienie
Inteligentna dzicz deptała.
Na skraju wspomnień swojej jaźni
Przekazywanej pokoleniom
Być może jakieś serca w kaźni
Są dzisiaj twoim zapomnieniem,
Być może jeszcze tylko w kinie
Ziewniesz znudzony niepokojem,
Ale w historii nie zaginie
Gdy krew się lała Polski znojem.
Gdy zbrązowiałe zbrązowieniem
Kaci łapskami ciała darły,
Gdy sczerwieniałe swą czerwienią
Katyńskie krzyże obumarły
I jak poeta przepowiedział,
Że Polska jeszcze nie umarła,
I jak poeta przepowiedział
Polska niewoli się wydarła.
Do grdyk wilczyce się wspinały,
Zemsty nie może nic powstrzymać,
I tak z Ojczyzny wydymały,
By tylko pludry w garściach trzymać.
I Wisła dumnie w swojej fali
Już zawsze płynie Niepodległa,
To Bóg z papieżem polskim sprawił,
Wrogości Polska nie uległa!
 
 
"CHMURY NAD NAMI ROZPAL W ŁUNĘ"
 
Poeta śpiewał hymn do Boga,
Bo tylko On ten Sprawiedliwy
Pomógł pognębić łunę wroga.
Pomógł Jedyny jak w Dzień Rodzaju
Stwórca Odwieczny, lecz nierychliwy.
Panie, jedynie Imię Twoje,
Co tak łaskawie nam zesłałeś,
Panie, co zawsze litościwie
Ojczyznę naszą nam wskrzeszałeś.
Panie, co męką Syna Swego
Miłość Miłości nam wpoiłeś
Bądź uwielbiony i dlatego,
Że Polskę śmierci oddaliłeś.
Wołamy zawsze do Cię wiernie
Przez Syna Twego Rany Ciernie
Niech nas nie dotknie nigdy wróg,
Tak nam dopomóż Bóg
 
WAWEL POGRĄŻYŁ ŁEZ HISTORIĘ...
 
Wawel pogrążył łez historię
W te nasze serca upragnione
Miłości wezwał lud victorię
Gdy w Piłsudskiego patrzył stronę
 
I przyszedł by ukoić sobą
To co już zdało się prześnione
I przyszedł by nad waszym grobem
Lud już nie patrzył w inną stronę
 
Wierności i potęgi siła
Już wypełniła łez żałobę
Przy Tobie wszak Królowa była
Więc popatrz z Polska w Matki stronę
 
Bo Ona zawsze była z Tobą
Tak jak Twa ziemia niepojęta
Razem jesteście pod osłoną
Chleba i wina mocą świętą
 
PANU PREZYDENTOWI RZECZYPOSPOLITEJ
LECHOWI KACZYŃSKIEMU W DNIU POGRZEBU NA WAWELU
18 KWIETNIA 2010 ROKU ALEKSANDER SZUMAŃSKI
 
Panu Prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu
w drugą rocznicę Jego śmierci
 
Świadectwo dać prawdzie
Otóż me zadanie
Jeśli wybór snadnie
Przerasta podanie
Jaki owej prawdzie
Dać wyraz?
Uznanie?
Szukać jej wszędzie
Gdy ciemń dookoła
Przerasta możliwość
Ludzkiego poznania,
Boć czy prawdą będzie
Jasność mroku świata?
Wiernego ufania?
Jak ono się zowie
W kłamstwa życia dobie?
A prawda wylata
Nieprawdy naturą,
Światem zakłamania
Pochowana w grobach
Może tylko w ich cieniach
Dać świadectwo
Prawda dookoła
Staje się smutkiem
Dawnego chochoła
Jakże ją odnaleźć?
Cisza ci odpowie
I nikt nie usłyszy
Tylko ci podpowie
Umarły, zagasły
Testament człowieczy
 
NIEPODLEGŁA
 
Nam jest potrzebna ufność w Panu
I zapach powstań narodowych
W pamięci dymy nad Warszawą
Baczyński Gajcy swymi słowy
 
Nam jest potrzebna wrogów trwoga
Historii odzew i zwycięstwo
Czerwonych Maków nasza pamięć
I Orląt Lwowskich dzieci męstwo
 
Ten naród przecie sto pokoleń
Był ujarzmiany a swym męstwem
Łamał kajdany męki trwogę
Przemieniał w wolność szedł zwycięsko
 
I poprzez dole i niedole
Męskość podnosił wrogów klęski
Biało czerwoną kolorami
Ku Niepodległej szedł zwycięski
 
Wszak Polska jeszcze nie zginęła
I nie pomogą namiestnicy
Tęcza wolności lśni blaskami
Czas na pohybel Targowicy
 
O OBROŃCACH LWOWA
 
Oni trójkami młodej krwi
Wpatrzeni tylko w gród swój stary
Szli bez okopów w wolność dni
Bo zbrojni byli w łez sztandary.
 
A niebosiężna tylko moc
Zbroiła tuman młodych rot,
Szrapneli zmowę w Orlą Noc
Ramiony bronił tylko splot.
 
Oni trójkami w niebo szli,
Bo taki trwał Ojczyzny los,
Historię wbarwił ból tych dni
Wrażej potęgi czarci głos.
 
Szlakami ulic szli nieznani,
Nad nimi zaś granatów mowa,
Podle zbrojeni, ukochani,
Broniący piękna swego Lwowa.
 
W polskości grodu zadumani,
Nad nimi trwała wraża zmowa,
A byli chciani, choć niechciani
Orlęta, dzieci swego Lwowa.
 
I w chwale swej wkraczali dumnie
Pieśni nutami Kleparowa,
Gołymi pięśćmi walcząc szumnie
Szły Orły Dzieci swego Lwowa.
 
I sztandarami bój wygrały,
W dym już rozwiana siła wroga,
Bo to Orlęta tak śpiewały,
Orlęta, dzieci swego Lwowa.
 
I w łyczakowskim gruzu wale
Spoczęły ich dziecięce słowa
A w twardej ziemi, lwowskiej skale
Trwają do dziś Obrońcy Lwowa.
 
 
 
 
KIEDY JECHAŁEM DO KRAKOWA
Gdy opuściłem miasto Lwów
Też trwała smutna noc wrześniowa
Czarcim się sznurem pociąg wlókł.
Dudniący w czaszce stukot kół,
Nade mną nieba czarny pył,
Pode mną hebanowy dół,
Stukotem tym ten pociąg wył.
Młodzieńczych myśli moich lot
Splecionych z sobą w ciemną noc
Jak strzały odwróconej grot
Wzierała w duszę diabla moc.
Ojciec zamglony już wiecznością,
Ruiny życia – ruin dom,
I dzień wschodzący  słońc ciemnością
I ja w pociągu ludzki złom.
Matka w sweterku swym zwiotczałym
Z skrzywioną twarzą w kątku ust,
Tylko chryzantem obraz szary
Listopadowy symbol snu.
Snujące w koło się koszmary
Nieludzkie przecież jakieś łzy,
A pociąg wyje w deszcz szurszawy
Rozpacz rozpaczy – w środku my.
I nocą czarną nie majową
W tanatosowym widmie snów
Tak dojechałem do Krakowa
Gdy opuściłem miasto Lwów.
 
GŁODUJĄCYM – SOLIDARNYM – W PODZIĘCE
 
Otwiera wieko jakby trumny skrycie
Spogląda natchnieniem tak jak życie w życie
Klawisze białe splątane z czarnymi
Zespolone w jedność milczą ukrytymi
Półtonami dźwięków dźwiękami rozpaczy
W palce aksamitu kompozycją znaczy
Jeszcze wciąż uśpioną budzącą się świtem
 
A on wciąż zadumany kompozycji mitem
W zachwyt pragnie wprawić
Porażki nienawiść
Co jak gilotyna
Nagle się zacina
I klawiszy głowy już są ocalałe
Ręce wznosi w górę jeszcze są nieśmiałe
Jeszcze drżące aksamitu trwogą
Jeszcze z klawiszami zetknąć się nie mogą
Półkolem więc krążą jak przed pocałunkiem
Jakby jeszcze zgoła nie wypitym trunkiem
Purpurą więc wznoszą lęki klawikordu
Jakby oczekując pierwszego akordu
Jeszcze są spowite swej mgiełki zasłoną
Jeszcze niezbadane a już rozbudzone
Dźwięki co popłyną jak wartkie potoki
Dźwięki wrzeźbione niebieskimi loki
Dziewczyn niewinnych mirtowym zapachem
Melodia przesłania przed melodii strachem
I już niebosiężna wznosi się pokrywa
A nad nią palce jeszcze nie zagrywa
Jeszcze wstrzemięźliwie zapragnie zachwytu
Jeszcze przez sekundę pragnie niebobytu
Jeszcze przed zetknięciem szału z zapomnieniem
Jeszcze ostatnim łudzi się spojrzeniem
Na martwy instrument uśpiony martwotą
Marzy o diamencie oprawnym we złoto
Lub innym szlachetnym rodzi się kamieniem
To co kiedyś może zaistnie wspomnieniem
Zapisu nutami co już zakwitają
Lecz tylko w pamięci
Dźwięków nie wydają
I po dźwięk już sięga
Ostatnim wyrazem
Klawikordu struną
W rozognione twarze
Lecz co to? Nagle całą siłą runął
W czekający klawikord napięty swą struną
Już białe z czarnymi szaleją klawisze
Już tony z półtonami zespolone niszą
Mistrzowskim zwiastunem geniuszu uporem
Jak wichru gałęzie rozszalałym borem
Jak burzy odgromy strojne błyskawice
Ściemniają rozjaśniając kompozycji wicie
Sala nieruchoma zamarła zachwytem
Jeszcze jest zdumiona rozognionym trunkiem
Trwa w niepewności jak przed pocałunkiem
I tylko cisza ciszą się rozlega
Jak przed zawieruchą przerażone drzewa
Jak róże skrwawione wytrawną purpurą
Jak obręcz piasku zakryta przed chmurą
A dźwięk instrumentu melodia porywa
Aksamitu palce parzą jak pokrzywa
Sala zamieniona w porywu ujęcie
 
Jeszcze uciszona a już nieugięcie
W jedną się wielką wrzawę przemienia
W geniusza odkrycie pełna zrozumienia
Podnosi ręce podziwem ubrane
A klawikord szlocha swą łzą niezbadaną
I nagle głos wspólny podnosi się z sali
Bo zachwyt zachwytem już piękno utrwalił
I sala już w sali pięknem piękna tonie
Uchodźcie wszyscy
Przecie Wisła płonie!
 
KORNELOWI MAKUSZYŃSKIEMU (na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem )
 
Na litym kamieniu położyłem dłonie
Jakbym chciał do życia powołać minione.
Czoło pochyliłem w myśli swej zadumie
Jakbym chciał zapłakać, a tylko to umiem.
 
Literkami ryte imienia Twe słowa
I w tej wiecznej ciszy z sobą ma rozmowa,
Góry ukochałeś i dziecięce wzloty
Słowem nakarmiłeś górne nasze loty.
Słowa wyrzeźbione w serc naszych rozumie,
Słowa które każdy na pamięć z nas umie.
Trwa po wszystkie lata piękno zapoznane
Tylko tym nielicznym co nie było dane.
 
 
LWOWSKIE NIEWINNE WSPOMNIENIA
 
Zapachniało ziemiochłodem
Pól wiankami  kwietnym płatkiem
Łanów pochyloną głową
I zerwanym wczesnym bratkiem
 
W poszum gaju chłodnym rankiem
Wkradły pierwsze się promienie
Jak dziecinna wycinanka
Przeszywają las strumieniem
 
Kora korze niepodobna
W swej żywicy zatopiona
Naturalną mapą zdobna
Śpi w zapachu swym utkwiona
 
Położyłem się pod krzakiem
Malinowo niedojrzałym
Tak przykryty polnym makiem
Że mi róże zapachniały
 
Kołysanka i skakanka
I gra w "Zośkę" tę dziecinną
Na przedmieściu Pohulanka
Lwowskie chwile me niewinne
 
Zamek w słońcu ten Wysoki
I ulica Łyczakowska
Na Hetmańskich Wałach sroki
Kocie łby Zamarstynowskiej
 
Wielki teatr Diabla Góra
I gra w" gałę" w Stryjskim Parku
Pełna siana chłopska fura
I Paryża czar jarmarku
 
I chasydzkie stroje zdobne
Baby w chustach w kwiaty polne
Obciążone tobołami
I mlecznymi banieczkami
 
A ulica Kaźmierzowska
Z elżbietańskiej dziury wieżą
I Brygidki w kraty troskach
W martwych oknach zęby szczerzą
 
Na Sykstuskiej bomby dziura
Tak ulicę tę zmieniła
Że przejezdna chłopska fura
Na Floriańskiej mnie zbudziła
 
JUŻ PRZEPŁYNĄŁEM WSZYSTKIE MORZA
 
Już  przepłynąłem wszystkie morza
I różne też zwiedziłem lądy
Wstęgą kraśniała złota zorza
I porywały wietrzne prądy
 
Słońce swym blaskiem sprzymierzało
Złotem świetliło niebne rzeźby
To śmiało się to znów płakało
Wtulone w zapach młodej wierzby
 
Biegłem od granic złotopola
Po łan pszeniczny dumny kłosem
Zielono-kwietny dywan pola
Ścielił się wkoło życia losem
 
I tak dotarłem w uroczysko
Przywędrowałem tu ze Lwowem
I ukochałem ponad wszystko
Dwa miasta - Lwów mój wraz z Krakowem
 
Dwa miasta otrzymałem w darze
A które piękniejsze
Czy Lwów katedrą marzeń
Czy groby królewskie?
 
Jedno miasto śpi skrwawione
Drugie w swym rozkwicie
Jedno miasto porzucone
Drugie w swym zenicie
 
A odległe te dwa miasta
Na milę przystani
Jedno już się nie rozrasta
I tęsknotą plami
 
Myślę że się kiedyś uda
Dwa miasta połączyć
Nie ma chyba nic prostszego
Jak dwa serca złączyć
 
I liryczną pieśnią nucę
Moją myśl o Lwowie
Ale nigdy nie porzucę
Cię piękny Krakowie
 
A kiedy wkroczę do wszechświata
To chór gwiazdami mi odpowie
Jak ptak podniebny niebo splata
Tak dłońmi splotę cię Krakowie
 
Nie będę pyłem złota blasku
Księżycem zmiennym w gwiazd ozdobie
A ukochaniem gdy o brzasku
Spleciesz mnie dłońmi mój Krakowie
 
W swej czapce będę niewidzialny
A serce duszą mi podpowie
Śpiewając hymn mój pożegnalny
To dłońmi splotę cię Krakowie
 
MATCE
 
Ty nic nie pamiętasz,
A tak bym chciał,
Nie możesz być piękniejsza,
A tak bym chciał.
 
Po co kwitną kasztany,
Po co słońce w swym złocie,
Po co słowo – kochany,
Po co ptaki w locie?
 
Po co jutrznie i zorze,
Po co ranków błękity,
 
Po co spienione morze,
Po co noce i świty?
 
Po co listopadowe dnie,
Po co trwam nadaremnie,
Po co piszę niezmiennie
Gdy nie tkwisz – tkwiąc we mnie.
 
MOJA ŻONA
 
Moja żona urodziła się we mnie
Z mgieł powiewnych powstała jej postać
I utkała miłością swe życie
By już we mnie i ze mną pozostać.
 
POŻEGNANIE
 
Lwów pożegnał nas siwą już mgłą
Za te lata spędzone wraz z nami
I z oddali już tylko się skrzą
Kamienice i Rynek nasz z lwami.
 
I te lata ziszczone wraz z Tobą
Na krakowskim już bruku przetarte,
Byłaś Lwowa swojego ozdobą
Bo bez ciebie cóż wszystko jest warte.   
 
BAL LWOWSKI
 
Przy lwowskiej ulicy
W okrągłej sali
W kątku zasypiał
Kwiatek konwalii
W rączce go miała
Dama spóźniona
Na poły smutna
Na wpół stęskniona
Gdy nie pojawił
Się ten z oddali
Umarł i zastygł
Kwiatek konwalii
Dama umarła
Z kwiatkiem uśpiona
Na poły smutna
Na wpół stęskniona
Bo nie wiedziała
Mgła konwaliowa
Że już nie każdy
Wraca do Lwowa.
 
NOLENS VOLENS
 
Piszę wiersze nolens volens
Patrząc w puste kartki swoje
Może zwykłym długopisem
Taki prosty wiersz napiszę
 
Może myśli mnie zawiodą
Nad płynącą suchą wodą
I zwyczajnym długopisem
O przerębli wiersz napiszę
 
Może myśli nieskończone
Lekkomyślnie odwrócone
W wiersz się zmienią egzotyczny
Wpół mistyczny wpół liryczny
 
I w poezji pierwszym rzędzie
Złotą nicią się uprzędzie
Czterolistną koniczyną
I pachnącą w niej maliną
 
A w niedzielę w kwietnej trawie
Wierszem pomnik ci postawię
I zwycięstwu na ochotę
Mą poezją cię oplotę
 
I kościelną główną nawą
Soku zieleń ścisnę trawą
W moje oczy wytęsknione
Kiedy wezmę cię za żonę
 
Wtedy znowu wiersz napiszę
Lecz już złotym długopisem
I zapełnię kartki swoje
Tylko tobą nolens volens
 
JANOWI PIETRZKOWI
 
Panie Janie wspaniały
Panie Janie przejrzysty
Co to z Polską przychodzisz
I ochraniasz Jej twarz
Panie Janie jak trwały
Jest Jej pomnik wieczysty
Tak piosenka i wiersz Twój
Będą trwalsze nad głaz
 
Panie Janie co nosisz
W swoim sercu Królową
W Jasnogórskim Jej wzlocie
Wypatrujesz Jej próg
Panie Janie Ty kwiaty
I ciernistą Jej drogę
Wciąż przemieniasz piosenką
Na ojczyzny swej trud
 
Nielegalne wciąż kwiaty
Ułożone pod krzyżem
Na tej ziemi legalnej
Ale mokrej od łez
I powstaje już Twoje
Nielegalne Zadwórze
Z Obrońcami Ojczyzny
Co ginęli bez łez
 
Czy życzenie Twe Janie
Aby Polska Twym hymnem
Niepodległa miłośnie
Obroniła swój zew
Nie zginęła jak pragniesz
I w tysięcznej swej wiośnie
Zaśpiewała wraz Tobą
Swoim wrogom na gniew
 
/na Krakowskim Przedmieściu 2 maja 2012  roku w czasie koncertu Jana Pietrzaka/
 
 SPLECIONY ŚWIAT
 
Nicią jedwabiu splotę świat
Jak sianokosów stóg
I tajemniczy wonny kwiat
Złożę u twoich stóp.
 
W tym splocie będę tylko ja
I nim przekroczę próg
W tych odrzwiach tylko ty i ja
Złożony u twych stóp.
 
Jak złotolistny barwny krzew,
Jak nenufary słodkich wód,
W mych żyłach krąży taka krew
Złożona u twych stóp.
 
Uprzędę również taką nić
Wyssany z kwiatów miód
By najpiękniejszy wzrosły kiść
Złożyć u twoich stóp.
 
I będę swoim życiem trwał
Wybrawszy jedną z dróg
Gdzie tajemniczy legł nasz świat
U twoich stóp.
 
DZIEWECZKA
 
Szła dzieweczka złotolica
Nad nią się pochylał wrzesień,
Miała lica z krasnolica
I wetkaną w kord swój jesień.
 
Na nic tu frazeologia,
Gdy się perlą słowa piękne,
Może będzie demagogią,
Gdy przed dziewczem tym uklęknę.
 
Powiem wówczas – piękna damo,
Balast lat obciążył duszę,
Czy nie będzie więc to samo,
Gdy ci wyznam to co muszę.
 
Tyś młodości jest królową
A jam stary z siwą głową,
Gdym młodości dzierżył godło
Ciebie jeszcze być nie mogło.
 
DLA CIEBIE
 
Pachnąca róży poziomkami
Odwracam wzrok i widzę ciebie
Mieniącą tęczy się blaskami
Tęczy powstałej samej z siebie.
 
Przymykam oczy, widzę jasność,
Oczy otwieram nieboszczytem
I w tej poświacie chciałbym zasnąć
I zbudzić się twym jasnym świtem.
 
Śpiewnym odruchem twarz swą zmieniasz
Twym nagim szczytem obnażonym,
Jak księżyc złotem się odmieniasz,
Złotem twym, pięknem rozognionym.
 
Dla ciebie żniwne polne kłosy,
Dla mnie twa rozkosz uskrzydlona,
Dla ciebie ramion mych osłona,
Dla mnie kropelki rannej rosy.
 
DLACZEGO
 
Dlaczego właściwie
Cię kocham?
Sam nie wiem.
Może dlatego,
Że gwiazdy wstęgą na niebie,
A może jesteś łzą w oku
Gdy ciebie nie ma,
A może rankiem
Kiedy wychodzisz
Na do widzenia.
Może dlatego
Że jesteś sroga
Na powitanie,
Może dlatego
Że nasza droga
Niebnym posłaniem.
Dlaczego właściwie
Cię kocham?
Sam nie wiem.
Może dlatego
Że życie
Cierniem
Bez ciebie.
 
BYŁAŚ MI PANNĄ
 
Byłaś mi panną
Zielną dziewanną
Słońca purpurą
Żywą naturą.
 
Gdy się w topolę
Już wtopoliłaś
Smukłością swoją
Słońce zaćmiłaś.
 
A jak kwieciłaś się
Nadkwieciście
Na pozór w srebrze
W sensie złociście.
 
A jak śpiewałaś,
A jak szeptałaś
I jak płakałaś
To pokochałaś.
 
I złotem srebrzysz
I srebrem złocisz,
Stąpasz po ziemi
Pod niebo wznosisz.
 
Strzeliście – modro,
Jawnie – błękitnie,
Ty jesteś dobro
Co nie przekwitnie.
 
TĘSKNOTA
 
Idę do ciebie razem,
Idę do ciebie przestrzennie
Smutek przemieniam w dumanie
Bezbrzeźnie mi i bezdennie.
 
Już Nowy Rok nam przyświeca
Za nami lata zmęczone
Tu wicher zaśpiewa na chwilę
Zapraży słoneczko prześnione.
 
A tyle miast jest w oddali
Ile mych spojrzeń w twa stronę
Czy branką mi byłaś w bezmiarze
Kochanką, miłością i żoną.
 
Już księżyc się zmienia złociście
Wciąż jesteś przede mną i we mnie
Czy nie jest to już wszystko jedno
Bezbrzeźnie mi i bezdennie.
 
Miłością są tylko słowa
I snują się nadaremnie
Gdy nasza miłość do Lwowa…
Bezbrzeźnie mi i bezdennie.
 
TWÓJ WIATR
 
Kiedy spostrzegłem cię przelotem
To nuta grała mi radosna,
Więc pomyślałem o twym złocie
I o twych porach gdy jest wiosna.
 
A gdy podszedłem mimochodem
Stanęłaś w smutku całkiem naga
I porównałem twój wschód z wschodem
Twego promienia gdy wiatr gadał.
 
 I twoje drzewa, ale wtórnie
Ogołocone z liści płaczą
I niebo nie jest już pochmurne
I moje słowa tu nie znaczą.
 
Ty też spojrzałaś mimochodem
I znowu byłaś całkiem naga
A lód się stopił wraz ze wschodem
I wiatr istnieniem twoim gadał.
 
DESZCZ
 
Dżdżysto, wilgnie i perliście
Chłodem wieje rytmu rytm,
Kropelkami słone liście
Układają wilgny hymn.
 
Zaróżowia się poświata
Ścieląc łany u swych stóp
Latem płacze koniec lata,
Deszcz kropelkom kopie grób.
 
Zżółkłe liście w żółć ubrane
I zmęczone kroplnie lśnią,
W pół jesieni, w pół przybrane
Szklistym błyskiem niebu drżą.
 
Roszą, perlą się i mokną
Grudki ziemi, kwiatów łzy,
Przędą swą rozpaczą rozpacz
Rozwodnioną łąką mgły.
 
Wichrem myślą, wichrem płaczą
Rozwilgnione oczy świata
Niebne, wilgnie nie zobaczą
Jak się kończy koniec lata.
 
Perły dżdżyste, łzy kropliste
Wszyte zmokłym dniem zachodu
Dżdżyste perły, dżdżem perliste
Przemienione w krople lodu.
 
 DŁONIE
 
Twoje dłonie mnie poznały,
Gdy zziębnięte były obie,
W duszy mojej się ogrzały
I do dziś je mam przy sobie.
 
Twoje dłonie są milczące,
Gdy w twych myślach coś się dzieje,
Twoje dłonie gorejące,
Gdy w twych oczach wiatr szaleje.
 
Twoje dłonie pamiętają,
To co jest do pamiętania
I z moimi się splatają
Aż do czasu przemijania.
 
 
NIOBE
 
Jaka jesteś gdy przychodzisz
Nocą niespodzianie,
Jeszcze nietknięta wchodzisz,
Noc się zmienia w ranek.
 
Darujesz usta ściśnięte trwogą,
Przekraczasz progi trwania,
Żagwi pożogę
Wchłaniasz.
 
Czy bogowie pozwolą ?
Radość się zmienia w trwogę,
Cóż z nami będzie, gdy skamieniejesz
Zmieniając się w Niobe.
 
JESIEŃ
 
Nadchodzi jesień,
Smutny ptak nie śpiewa,
Tylko szum górskiego dochodzi potoku,
Wieczorne liście i poranne drzewa
I szklana kropelka
W twym jesiennym oku.
 
Na Pęksowym Brzyzku
Gdzie nie ma pór roku
Lśni szklana kropelka w twym jesiennym oku,
Wokół tylko wieczna cisza się rozbrzmiewa,
To wieczorne liście i poranne drzewa.
 
PANNY ŚPIEWAJĄCE
 
Na ukwitłej łące
Pośród pól bławatów
Panny śpiewające
I niebu i światu
I w bezmiarze wonnym
W postaciach swych tkwiące
W błyskcieniu powolnym
Panny śpiewające
Trzymające ręce
W zachwycie swym drżące
Popłakują zwiewnie
Panny śpiewające
Nie uśnięte rosą
Na trawiastej grządce
Nuty swe wywodzą
Panny śpiewające
Na poły tęskniące
Na poły tańczące
I niebu i światu
Panny śpiewające
Mrugające zielem
W ołtarza kościele
Tak jak w kwietnej łące
Panny śpiewające
I sobie i światu
Pąkami granatu
Już nic nie czujące
Panny śpiewające
Te wrześniowe nieba
Pamiętna potrzeba
Głośnie swe przedarły
Panny już umarłe
 
CZEREŚNIE
 
Za późno już za późno
Na szepty wiosen plecionych łąk
Za późno już za późno
Słońce się zmienia w księżyca krąg
Za późno już za późno
Na szczebiot ptaków miłosną pieśń
 
Za późno już za późno
Nadchodzi mrok zachodzi dzień
Za późno już za późno
Na lilij wodnych zerwany kwiat
Za późno już za późno
Na próby wskrzeszenia minionych lat
Więc może jeszcze raz od nowa
Zerwiemy sadu kolczyków czereśnie
I może jeszcze nasza rozmowa
Szepnie za wcześnie miły za wcześnie
 
BALLADA NIEBANALNA
 
Wykwitłaś wiotko, niebanalnie,
Niespotykanie seksualnie,
Spojrzałaś mimo, lecz prześlicznie
I niezdobyciem eterycznie.
 
Chłonąłem wzrok twój lekko drwiący,
Niespotykanie tak pragnący,
Jakby napotkał wichr miłosny
Topiący śniegi wczesnej wiosny.
 
To były twoje pierwsze słowa,
Tak rozpoczęła się rozmowa,
Ująłem dłoń twą oczywiście,
Poszliśmy razem zbierać liście.
 
Bryczką zawiozłem cię za miasto
I powiedziałem – tam jest krasno,
Tak kraśnie, że sam rubin pobladł
I poszliśmy na pierwszy obiad.
 
A potem było już śniadanie
Też niebanalne niesłychanie,
Wypiłem pierwsze nasze mleko,
Gdy słońce skryło się za rzeką.
 
I dzień powszedni śnił niedzielą,
Mówiłem – pragnę tak niewiele,
Dowodem były nasze liście
Szumne zielenią uroczyście.
I wszystko było niebanalne
Niespotykanie seksualne
Niekiedy nawet platoniczne,
Tak niebywale erotyczne.
 
ŻART LIRYCZNY
 
Zdradzałem cię systematycznie,
Lecz nie zmysłowo, platonicznie,
Ty miła też złamałaś słowo,
Nie platonicznie, lecz zmysłowo.
 
Uroki życia poznawałem
Chcąc wszystko widzieć na różowo
I nigdy nie oszukiwałem
Ni platonicznie, ni zmysłowo.
 
Dziewczęce serca zdobywałem,
Lecz tylko serca, daję słowo,
I tylko ciebie wciąż kochałem
I platonicznie i zmysłowo.
 
Gdy smutek wykwitł na twej twarzy,
To odmieniałem cię na nowo,
Czyniłem wszystko o czym marzysz
Nie platonicznie, lecz zmysłowo.
 
Gdy z słońcem się utożsamiałaś
I odchodziłaś w dal lirycznie
Zapewne tylko mnie kochałaś
Lecz nie zmysłowo, platonicznie.
 
ĆMA
 
Zapytała się ćmy ćma
Czemu we dnie we śnie trwa
Powiedziała gdy się zbudzi
Jest noc i nie widzi ludzi.
 
 
 
 
LOS
 
Piszę łkając,
Łkając piszę,
Popijając
Czerstwą pizzę.
Łkając chleję,
Chlejąc łkam
Taki ze mnie
Zimny drań.
Łzy to poza,
Pozą łzy,
Mnie mimozą
Pachną bzy,
Ze mnie drwi
Już cały świat,
Piję pizzę
 
Ze sto lat
I zagryzam wódą
Twarz
W samotności
Twarzą w twarz.
Nie wzruszają
Mnie te bzy,
Chociaż łkają
Moje sny.
Sny me łkają
Martwą duszą
Nie wzruszają
I nie wzruszą
 
Choćby dziewic
Przyszło sto
Spadnę z nimi
W samo dno.
Co uśmiechem?
Moje łzy,
A co grzechem?
Właśnie ty.
Życie dnem jest
Albo nie,
Albo gestem
Szczęście wrze,
Albo pustką
Moim tłem,
Albo usta
W słonej mgle.
Czynem piszę
Długopisem
Wyczerpanym
Mroku świtem.
Drżące ręce
Na obrączce,
Radujące,
Mijające.
Spada w próżnię
Moje dno,
Jak odróżnić
Dobrem zło?
 
KOŃ ("Z ZACZAROWONEJ DOROŻKI" KONSTANTEGO ILDEFONSA GAŁCZYNSKIEGO)
 
Kłusem biegu stąpa koń
Zęby szczerzy
W dym pijany sygnał z wieży
Z koniem bieży
Koń ten to obieżyświat
Jest z swym fiakrem za pan brat
Bo dorożka ta pijana
Toczy się przednimi osi
W tylnych mgły fatamorgana
Kropelkami niebo rosi.
I zglątwiały
I zmętniały
Aż przełamał
Świata wały
W durny świat
Pijany koń
Toczył wiatrem
Pędu woń.
Koń pijany, ty i ja
Przeżyjemy razem świat
Śpiewa w rytm pijana mgła
Razem z światem co jest wart
Żółte kule
W końskim mule.
Poszybował koński kłus
Z wiatrem pędził, szedł w zawody,
W dusz zszarzałych ogłupiastych
W wódopędzie topił lody.
Kocich łbów przechyła równa
Wychłonęła wiatru woń,
Glątwa glątwie jest nierówna
Śpiewał koń.
 
 
SZAFA
 
Na strychu stała stara szafa
Ktoś tam postawił stary grat
Zapewne nową sobie sprawił
Bywa i tak
 
Szafie na strychu smutno było
Więc w wolnych chwilach myślała tak
Że w swej młodości przecież
Była
Najcudowniejszą z szaf
 
BALLADA O ŚRUBOKRĘCIKU
 
Mam w swym domu taki pręcik
Który zwie się śrubokręcik
Składa się on z różnych części
Ten domowy mały sprzęcik.
 
Ma on rączkę wahadłową
Taką czarną, staro – nową,
Przedtem uchwyt miał brązowy,
Lecz już sczerniał do połowy.
 
A z uchwytu błyszczy stal,
Walcowana, srebrna stal,
Co na końcu jest spłaszczona,
Wtedy w śrubkę wchodzi ona.
 
Gdy docisnę śrubki łeb,
To się kręci ona wnet,
Trochę w lewo, trochę w prawo,
Czynię to już z dużą wprawą.
 
Śrubki różne mają łby,
To wypukłe, to znów płaskie łby,
A w tych łbach to różne są wycięcia,
Takie wcięcia dla pręcika mego wzięcia.
 
Z mym pręcikiem to trudności miewam często,
Gdy w łbie śruby w kształcie gwiazdy rowek wcięto,
Wtedy kręcę tym pręcikiem swym z mozołem,
Bym mógł spotkać się po śrubce z jej otworem.
 
Lecz przydatny jest nad wyraz ten mój sprzęcik,
On jest taki trochę śrubo, trochę kręcik,
I przeważnie to się kręci na wesoło,
Tak jak świat się kręci naokoło.
 
Ten śrubokręt także duszę swoją ma,
Czasem to się nawet na nim skrapla łza,
A obchodzę się z nim zawsze należycie,
Z dokręconych śrub się składa moje życie.
 
 
CZYKULADKI I CUKIERKI
 
Czykuladki i cukierki
Słodziusieńki bumbonierki
Piękne panny, kwiatów mowa
A to wszystko jest zy Lwowa.
 
Popatrz z góry na Łyczaków
Tam jest smak pachnących maków
A frajery z Kleparowa
Przecież także są zy Lwowa.
 
Gdy muzyczka rżnie sztajera
Lwów piękniejszy niż Riviera
Bo na rogu Kopernika
Tańczy panna bez bucika.
 
Po Gródeckiej jedzie tramwaj
A my dwaj są obacwaj
A tu Antek leje w mordę
Pół literka i jest lordem.
 
Czykuladki i cukierki
Słodziusieńki bumbonierki
Piękne panny kwiatów mowa
A to wszystko jest zy Lwowa.
 
Wezme babe swe pod pache
To mi fundnie drugą flachę
Policjanci i złodzieje
W mordę wódę każdy leje.
 
A po wódce twoja Mańka
Jest jak w cyrku Wańka – Wstańka
Mańkę widać jak na dłoni
A frajera frajer goni.
 
Gdy ze Lwowem sztamę trzymasz
To nie będziesz za oryginał,
Bo gdy się urodzisz znów
To zobaczysz miasto Lwów.
 
I cukierki czykuladki
I amantów własnej babki
Swoje meszty na stoliku
Rudą Mańkę na nocniku.
 
Przy twej Mańce jakiś frajer
Uskutecznia ręczny bajer
Ja frajera facką w mig
Absztyfikant był i znik.
 
Bal u ciotki Bańdziuchowej
Trzymam dziunie szczegółowo
Dziunia klawa ja też szyk
Frajerowi portfel znik.
 
I cukierki, czykuladki
Dookoła nowe babki
Piękne panny kwiatów mowa
Skąd te panny? Z Kleparowa.
 
Czykuladki i cukierki
Słodziusieńki bumbonierki
Piękne panny kwiatów mowa
A to wszystko jest ze Lwowa.
 
SIAŁA BABA MAK
 
Siała baba mak
Nie wiedziała jak
Przyszedł matoł
Podpowiedział
Że to ma być tak
Żeby było zrozumienie
I techniczne potwierdzenie
Weź se babo młot
I w samolot grzmot
By samolot był nieżywy
Babo powybijaj szyby
Z komputera wytnij spacje
Na donkowe adoracje
Poprzecinaj instalacje
Ma być to fachowo
Z bronka durną głową
I na opał wytnij drzewa
Na lotnisku drzew nie trzeba
Zostaw małe krzaczki
Do obsługi sraczki
Tam wucetów nie widziano
Chodzili se robić w siano
Tera będzie komfortowo
Z rozwaloną głową
Towarzyszko spec pułkowo
Tera zaś generałowo
Robota ma być fachowa
Donka jest w tym głowa
Jeszcze głupków stąd wywalić
To i będzie po kawale
Jeszcze żywy kaczor został
To wziąć go na odstrzał
Jak posadów Maury
Zginą dinozaury
Trza wziąć radka - zadka
Z kiepą jak przystawka
I jak tupnie w łajno strachem
To dorżnie watahę
Jaki prezydent taki zamach
To jest kumor.pl dramat
Nie czekajcie ani chwili
To nie my to pis zawinił
Niechaj będzie po pisowo
Z rozwaloną głową
Mak generałowo
Do pomocy weź gazetę
Tę biurwę z dup - czerskiej
Będę miał ją ciut przed sobą
Potem zaś za sobą
 
WYDANIE DRUGIE POSZERZONE
 
Wydanie drugie poszerzone
Kiedy przeglądam każdą stronę
Ze stron tych różne mam refleksje
Jakbym zaczynał nową lekcję
 
Notę bym sam wystawił sobie
Są zamówienia więc to robię
 
Są zdania gdzie miał być przecinek
Zamiast przecinka jest wycinek
Własną cenzurą z druku zdjęty
Bo wcale nie był wniebowzięty
 
Miała być kropka a po kropce
Wpisałem słowa całkiem obce
Co wcale nie są mi natchnieniem
Kart tylko prostym wypełnieniem
 
Miała być zwykła mała muszka
Z osą co wpadły do garnuszka
 
Miały być wiatry szybkozwinne
I dziewcząt wianki co niewinne
Ścielą się złotem srebrem majem
A pachną zawsze rajskim gajem
 
W karty te wpisać także miałem
Zdania o których zapomniałem
Albo być może ich nie chciałem
 
 
Miała być jesień żałośliwa
I zima mrozem przeraźliwa
 
Miały być w barszczu takie grzyby
( Białym czerwonym co na niby )
Dano na obiad mój spóźniony
Miał być też list od pięknej żony
Co dotarł w tydzień opóźniony
 
I miały być krakowskie Błonia
I końska grzywa rozwichrzona
I kwiaty polne kwiaty wiejskie
I róże rajskie róże miejskie
 
Była piosenka że we Lwowi
Ta są chłupaki honorowi
Zamiast piosenki powstał bajer
Że Rudą Mańke jakiś frajer
I to w dodatku w dym pijany
Przylepić chciał do mokrej ściany
 
Miała być Helcia w Kulparkowi
I goły Antyk co miał w głowi
Zawsze pijaną karuzelę
Co mu śpiewała co niedzielę
( Gdy  Helcie trzymał za specyjał
I szpundyr mundyr z nią wywijał )
Antyk ja ciebie w morde strzele
 
Ulica była Kupernika
Gdzie stała panna bez bucika
Gdy sie jej spytać dzie je bucik
To panna mówi że jej ucik
 
I o miłości pisać miałem
(Nie wiem dlaczego zapomniałem )
 
Miała być także niespodzianka
O żonie co każdego ranka
Podaje mi podniebny trunek
(To taki trunek-pocałunek )
 
Miało być także o nadziei
O ptakach śpiewających w kniei
O kotkach żony co dokładnie
Siusiają wokół gdzie popadnie
 
Miały być także sny wyśnione
I dłonie tobą wytęsknione
Albo zabrakło mi konceptu
Lub też zwykłego intelektu
Więc na tym kończę poszerzone
Wydanie drugie nieskończone
 
 
 
                                                              
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
   
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

6
3172 liczba odsłon
Obrazek użytkownika Aleszumm

Autor artykułu: Aleszumm